Sen

Był niebieski , ale nie taki niebieski że niebieski, miał też troszkę pod piórkami jakby zielonego  ociupinkę złotego , w każdym razie był podobny do kolibra ale  wielkości średniego gołębia.  Usiadł na gałęzi i patrzył na mnie takimi wyrazistymi oczkami jak dwa węgielki , przechylał głowę  i przeskakiwał z gałęzi na gałąź . Nie wiem skąd wzięły się ziarna słonecznika w mojej dłoni ..zaczęłam mu rzucać pojedyncze ziarenka a on od razu bez strachu przyleciał i zaczął śmiesznie podskakiwać   i zjadać każde ziarno . Kiedy ziarenka  się skończyły pokiwał jeszcze łebkiem  na dwie strony p-opatrzył i odleciał . Następnego dnia przyszłam pod to samo drzewo a on już tam był miał spory silny dziob   . tym razem  w moich dłoniach nie pojawiło się ziarno , po prostu popatrzyliśmy na siebie ja wyciągnęłam dłonie a on zleciał od razu i zaczął się mościć. Jak przylatywał to pamiętam że trochę się go wystraszyłam tego dzioba ..zastanawiałam się czy przypadkiem nie będzie szukał jedzenia  w moich dłoniach i czy nie zacznie mnie dziobać Usiadłam na  skraju domu futryny drzwi domu który pojawił się tuż  za moimi plecami. Usłyszałam  ludzi  jak mówili.. widziałeś ten ptak sam do niej przyleciał a teraz śpi.. w jej dłoniach . Cała sceneria zmieniła się jak za dotknięciem  czarodziejskiej różczki . wcześniej to był park albo las  w każdym bądź razie .. łono natury a teraz to było miasto  zostało tylko drzewo  reszta dom .ulica jakby ...przeszłość i przyszłość.. nie miały większego znaczenia . Siedziałam na progu wielkiego domu ze śpiącym karmazynowo-szafirowym śpiącym ptaszkiem w dłoniach i sama zaczęłam robić się bardzo senna. Przechodzący ludzie  zatrzymywali się i  cicho siadali dookoła obserwując  mnie i śpiącego ptaszka . Jakieś dziecko zapytało głośno.. ciekawe o czym śni ten ptaszek.. schyliłam głowę i przytuliłam twarz  do stworzenia poczułam  bijące serduszko i zobaczyłam  taki obraz. Zobaczyłam piramidę egipską w czasach świetności    była w kolorze  piór ptaszka mieniła się ..i obrazy na niej poruszały się a ona była jakby żywym obrazem. tak piramidy to była forma żywego organizmu.. przeniosło mnie do środka  i stałam się częścią tego organizmu.. byłam obserwatorem .  zobaczyłam  wielkie sale w jednej z nich  siedział chłopiec który może miał około 9 lat . siedział sobie po turecku  i patrzył na ściany.. Ja również popatrzyłam na ściany  i wtedy zobaczyłam  moje obrazy które namalowałam jak spływają pokazując się  jeden za drugim , te namalowane i te jeszcze nie namalowane .. ale wszystkie na  pewno moje.   Chłopiec wskazał  w milczeniu na jeden z obrazów .. przedstawiał on  puchatego ptaka  o złocistej barwie. obraz  podfrunął nad chłopca  . on zaś  wyciągnął tego puchatego złocistego jakby koguta ..jakieś  stworzenie.. i śmiejąc się wsadził go sobie  na głowę . W tym momencie obraz  ożył.. Pomyślałam.. On ożywia wszystko co namaluję .. a on z tym stworzeniem które jeszcze patrzyło tępym wzrokiem ledwo co ożywionego. Też pomyślał a ja to w sobie usłyszałam. Wszystko co malujesz ożywiam . Wszystko istnieje naprawdę bo wszechświat jest tak ogromny , że pomieści i zrealizuje każdą myśl. ... I otworzyłam oczy i zobaczyłam śpiącego ptaszka i czekających ludzi jak na jakieś przedstawienie . Nagle zobaczyłam chodzącą jakby mrówkę( nieznana forma robaczka  )  biała  wychodziła z ptaka , potem druga i trzecia .. wszystkie zabiłam.. bo się wystraszyłam . Czwartą zaczęłam obserwować i kiedy to zrobiłam przestałam  się bać i czuć wstręt jaki się ma do robactwa tylko  zaczęłam się interesować budową organizmu .. wtedy to sobie po prostu poszło. Ptaszek się obudził  zatrzepotał skrzydłami i odleciał  a  Ja śniłam dalej .

Życie

Zastanawiam się ...zastanawiam się a potem pozwalam palcom skakać po klawiaturze by uwolnić strumień energii by go nie zatrzymywać żeby nie spowodować zastojów energetycznych a tym samym nie sprowadzić na siebie choroby. Wolę by proces przebiegł bezboleśnie więc działam.. płynę ze strumieniem życia  unoszę się wiruję jak liść rzucony przez wiatr i ufam temu wiatrowi że on rzucił mnie dokładnie tam gdzie powinnam  być , zaistnieć w wielkiej przyrodzie której jestem częścią.. A przecież zanim stałam się liściem byłam drzewem.. owocowałam , oddychałam i karmiłam się tym wszystkim co potrzebują drzewa do przeZycia.. cukrami, martwymi szczątkami ,czułam wodę przepływającą wewnątrz mnie .. byłam wodą . Jestem wodą . Jestem źródłem jestem wodą słodka i wodą słoną jestem łzami boga które leczą i wodą słodką która karmi istnienia.. jestem też powietrzem jestem wiatrem .. jestem w każdej żywej istocie , jestem pierwszym i ostatnim tchnieniem.. . Jestem dobrem jestem złem jestem doświadczeniem swojej własnej istoty jestem energią. jestem myślą jestem świadomością . jestem Wszystkim jestem Nic . Jestem swoją własną projekcją. sumą cząsteczek kwantowych które nie...istnieją wyświetlone na matrycy w oku Boga - Matki stworzenia .Ja jestem.

Samospalanie.

Tyle przeżyć tyle doznań tyle podróży tak wiele planów do zrealizowania, tylu ludzi na mojej drodze  tyle do zrobienia , że nie wiem od czego mam zacząć i za co się najpierw zabrać, Kręcę się wiruję więc względem swojej własnej osi ..ale wysyłam tym samym energię , wielką energię Mocy kobiety która kumulowana w moich komórkach udostępnia informację światu .
Kreuje się rzeczywistość z tej energii .
Samokreacja.
   Uwięziona jestem w tym ciele ze spuchniętą nogą. Zastanawiam się  przyczyny zwichnięcia i nagłego uziemienia . Ląduję z samego rana w pięknych okolicznościach przyrody z nosem przy ziemi i widzę niedopałek wczorajszego cygara i babkę pospolitą wyrastającą z framugi wielkiego okna Domu Ludwiki . Przeszywający ból uświadamia mi tu i teraz .
    Lewa noga- Matka jej ból biorę na siebie jej rozpacz codziennego zmagania się z własnym ciałem  i to wtedy kiedy zaczynam mieć chęć i nabieram rozpędu i zaczynam działać, robić powoli acz systematycznie tworzę miejsce kreacji obrazów które nie powstały ze względu na mój uraz .
 Znowu jestem raczkującym dzieckiem na kolanach przemierzam przestrzeń uświadamiając sobie moją kruchość istnienia i sekund dzielących mnie od skoku  pomiędzy wymiarami i tego jak wszystko ulega nagłej zmianie, przechodzę proces samospalenia Feniksa . zbyt dużo skumulowanej nieoddanej światu energii spala mnie , spalam się w niezrealizowaniu i oczekiwaniu na wielki wybuch czegoś co ma nastąpić. Krzyczę i ryczę wewnątrz siebie próbuję porozumieć się z własną duszą która czuję chce się ujawnić wydostać i coś ważnego mi powiedzieć zakomunikować a ja tego nie mam trzymać w sobie.... mam  to przekazać światu PODZIELIĆ SIĘ  i nie martwić się tym czy ktoś mnie wysłucha bo już wiem że to co ma być przekazane i tak trafi do tych co czekają na to by to usłyszeć . Po prostu  muszę to z siebie wypluć. wypluć z siebie  tak jak to robią sowy albo koty takie powikłane coś. Z tym że to moje wyplucie to ma być coś pięknego ale co ? sama nie wiem ciągle czegoś szukam w Internecie na oślep sama nie wiem czego jakiejś informacji która poprowadzi mnie dalej. Ten mój niepokój przeprowadził mnie już przez wielkie labirynty  wiedzy. Oświeceń było bardzo wiele .. I myślałam , że już wiem , że wszystko jasne .. ale zapominam z czasem o co tak naprawdę chodziło w natłoku informacji i robię pętlę i wracam. Labirynt nie ma końca . Jest ogromny .. ma wiele drzwi za każdymi  drzwiami jest tyle fascynujących rzeczy  są to pułapki mojego czasu. Wiec wprowadzam limity i ustanawiam swoje rzeczywiste pole działania wydostaję się poprzez równoległe wyklucia się na plan rzeczywistości. Wtedy się pakuję i wyjeżdżam pomimo wszystkich ogromnych belek przeszkód jakie sobie sama tworzę na swojej własnej drodze. Kieruję się intuicją jak pradawni żeglarze na nieznanych morzach oceanów.. kieruję się  legendami oraz baśniami fantastycznymi.. które mieszają się z światem realnym i stają się realne. Zauważam to odkrywam w ukrytej archeologii np że istniały? istnieją wróżki.. tak takie małe latające.. Olbrzymy oraz wszystkie mityczne stwory i że istnieją światy równoległe... i wielka nieskończoność wszechrzeczy materialnej i niematerialnej . Następuje czas przenikania się tych światów.. kiedy zbliżą się do siebie zaczną migotać tak aby nie zniszczyć się poprzez oddziaływanie pola materii .Po prostu połączą się jak bańki mydlane i stworzą wspólną nową rzeczywistość. to nastąpi niebawem . Proces już został rozpoczęty i nie ma odwołania. Jest to program naturalnego prawa boskiego i jest programem stworzonym niezbędnym do przetrwania Życia  oraz do jej Ewolucji . Boska Kreacja jest czymś nieskończonym i samowystarczalnym oraz bazuje na różnych planach materialnych i niematerialnych jest wiecznym eksperymentem który nie ma końca i nikt nie zna jego początku. najwyżej może snuć tylko swoje teorie, które prędzej czy później i tak zostaną obalone przez silniejsze teorie które znajdą większą liczbę zwolenników i przytakiwaczy lub wiernych zatrzymanych w cudzym umyśle pojęć.

Fenix

Fenix zaczął pojawiać się w moich obrazach nagminnie i wszędzie  gdybym chciała  w owym czasie namalować  coś innego to nie dało się Feniks objawiał się dosłownie wszędzie .Nie posiadać żadnego większego talentu i nagle otrzymać  dar Feniksa .. jego pióro- złote pióro różnych talentów z których można sobie korzystać  w zależności od potrzeb i stanu emocjonalnego. To wieki zaszczyt. Jeszcze większym zaszczytem jest moc obdarowywania innych  jego piórami.A ja taki dar posiadam . Niestety nie każdy jest gotów aby takie pióro przyjąć. To duża odpowiedzialność . Bo w momencie dotknięcia... kiedy zwykły człowiek otrzymuje ten przeogromny Dar  musi wiedzieć  że jeżeli nie będzie z tego Daru korzystał.. siła talentu , która zakiełkowała jak małe ziarenko słynnej fasolki bardzo szybko rosnącej, jeśli nie znajdzie ona ujścia  . Może człowieka obdarowanego rozsadzić , wprowadzić do jego wnętrza taki rezonans dysharmonii , ze człowiek ten  może stworzyć  w sobie wewnętrzną czarną dziurę i może się w niej zapaść !!! Wszystkiego tego doznałam i dotknęłam osobiście .W zasadzie bycie w czarnej dziurze nie jest aż takie nieprzyjemne, można by  nawet powiedzieć , że jest  na tyle przyjemna pułapką , że samemu trudno się  wykaraskać. Boże iluż ja ludzi już widziałam którzy wręcz uwielbiają siedzieć w swoich prywatnych czarnych dziurach . ileż  wysiłku kosztowało ..aby chociaż  trochę być szczęśliwym.Szczęśliwym? Boże..  gdzie! do Szczęścia daleka droga !.. najpierw toczy się walka o zwykły  szczery ludzki  uśmiech!.............o świadomość.. potem o otwarte serce a wszystko po to aby usłyszeć i wiedzieć co takiego dusza ma do powiedzenia i jaką drogę wybrała i JEJ CEL PRZEZNACZENIA.
     

Dziewczęta z ulicy Szczęśliwej. Agnieszka Żurek

Moja siostra  miała zwyczaj mawiać  " kochana masz niezwykły dar pisania , piszeszz lekkością pióra  unoszonego przez wiatr (słodziła)dlaczego z tego nie korzystasz? zobacz wystarczy przecież systematycznie napisać jedną stronę dziennie a przez rok napiszesz jedną książkę. Namaluj jeden obraz miesięcznie chociaż stać cię na jeden obraz  tygodniowo i zobacz już masz w ciągu jednego roku .. książkę z ilustracjami, wernisaż i co tam jeszcze sobie wymyślimy" .. zawsze pełna pomysłów i pasji.. pełna zachwytu . tak bardzo mi jej brakuje.Och jak bardzo.
Postanowiłam podjąć się tego  zadania w/g jej rady dla siebie i   dla niej nie wiem na ile mi się to uda.. ale postaram się chociaż wiem że mogą nastąpić załamaniowe przerwy. Obrazy maluje chyba już od 10 lat. Ten proces  zaczął się dość zabawnie .
 Miałam remont domu , który przeciągał się i przeciągał a zakochani w tym miejscu robotnicy budowlani nie chcieli opuścić tego miejsca aż do momentu kiedy zdesperowana ich obecnością zmuszona byłam ich wręcz wyrzucić z domu.. ale to historia na inne strony i na pewno powrócę jeszcze do niej. Miałam swojego czasu trzy serdeczne  koleżanki jedną z nich była Agnieszka Żurek. Młoda dziewczyna o niesamowicie wybujałym temperamencie . Ubierała się wręcz teatralnie  w wielkie falbaniaste spódnice, potrafiła ubrać  do tego np jedną skarpetę w kropki drugą skarpetę w paski założyć do tego czarne lakierki i potargane pończoszki, bluzeczki z fiszbinami, natapirowane  włosy wieńczył ostry makijaż gdzie miała zwyczaj na powiekach kłaść sobie trzy czarne kropki . Jednym słowem Agnieszka  wyglądała jakby  co dopiero zeszła ze sceny teatru grając w sztuce Alicję z Krainy czarów  oryginalnej wersji z 65 r. I taką to istotę gościłam  sobie przez dobrych kilka lat u siebie w domu. Miała 21 lat kiedy ją poznałam i miała w sobie tak wielką energię , że po raz pierwszy kiedy ja poznałam na  imprezie winnej u Piotra Ogrodnika to wywaliło mnie z tej imprezy i szłam sama w  ciemną noc do domu 5 km z buta. Dopiero po tygodniu przetransformowania  naszej energii w sobie samej byłam  gotowa na wspólne  nasze nowe spotkanie . Które powiodło podczas nieprzypadkowo zaaranżowanego spotkania przez Joasię i Paulinę  i odtąd mogłyśmy się przyjaźnić już bez większych przeszkód. Agnieszka Malowała obrazy .. była Amatorką  (czyli nie kończyła żadnej szkoły plastycznej) A pomimo tego malowała obrazy naprawdę o niezwykłej barwie i strukturze .  Lubiła malować oczy twierdziła , że można malować co się chce  ale uważała że jedna rzecz powinna być oczywista dla odbiorcy... oczywiście w ogóle się do tego nie stosowała i ciężko u niej było się rozeznać o co chodzi  w danej sztuce prócz tego że jej obrazy działały na widza przykówająco ze względu na kompozycję barw które malowała  z naturalnością lotu motyla w maju. I to w Maju przyszła do mnie kiedy pootwierane były tarasy a ogród i pobliski parko tworzył pierścień świeżej zielonej aureoli nad  nim . Wszystko było świeże i ja i Ona i Park i wiosna i świeżo wyszorowany kuchenny stół na którym położyłam gazetę i czarna farbę którą  postanowiłam pomalować.. coś tam . i na to wparowała Agnieszka z torebką i zaczęła wirować okręcać się tańczyć i fruu machnęła torebką ..torebka trafiła prosto w puszkę farby.. Ta oczywiście się przewróciła czarna farba wylała się na biały kuchenny blat stołu.. . Zastygłyśmy patrząc na siebie .. o kurwa  aleś mi narobiła rzekłam.. teraz będę miała czarny stół stwierdziłam z przekąsem .. jassna cholera.. szlag by to trafił a tak już czysto było.. klęłam pod nosem . Poczekaj .. nic nie rób .. zostaw to . Prosiła .. zobacz.. maluje się sam obraz ..zobacz.. Jaki kurwa obraz  stwierdziłam wściekła. Ja pierdole Agnieszka ! Kurwa mać!.. mój wewnętrzny wulkan kipiał coraz groźniej a lawa jadu wypełzała powoli na zewnątrz. Patrzyłyśmy na tę płynąca czerń i wtedy przez barierki tarasu prosto z buzującej zieleni ogrodu wychyliła się najpierw głowa a potem zaczął wspinać się zwinnie ręka korpus noga chyc i już wdrapała się wręcz przelała jak wężownica kotka Paulina o rudej rozwianej  czuprynie . Co robicie ? ojeju stół malujecie ? Tak .. malujemy.. rzekłam z przekąsem.. sam się maluje ..nie widzisz? A mogę i ja? Zytko.. kochana rzekła Agnieszka  ten stół już nigdy nie będzie taki sam. Chodź coś ci pokażę. W rogu tarasu stało pudło z farbami i pigmentami. Dopadły go rozchichotane i zaczęłyśmy te zwykłe pigmenty wylewać na tę rozlaną czarna farbę a następnie potem delikatnie rozprowadzać je ułamanymi suchymi patyczkami z wiśni kwitnącej właśnie przepięknym bukietem . Tak powstał mój -Nasz wspólny Obraz i to była pierwsza i ostatnia lekcja jaką mi udzielono. Oczywiście , że nie skończyło się na malowaniu stołu . Paulina miała ze sobą trawkę , Zjarałyśmy się nią pięknie i zaczęłyśmy z pasją malować w kuchni dżunglę .. która istnieje i ciągle czeka na odkrycie . Stół - Obraz istnieje i służy do dnia dzisiejszego. Moich ponad  setka obrazów czeka na odkrycie . Tyle namalowałam do tej pory.Moim zdaniem jestem leniwa. Stać mnie na więcej .

Krasnoludkowa Dorotka .

     Tup tup tup.. od rana słyszę jak po domu chodzi maleńka krasnoludka i układa wszystkie rzeczy w domu które zostały poprzestawiane przez 3 dni.Wymyśliłam Ją już dawno temu ale nie sądziłam że będzie aż tak mała . wszędzie chodzi z taboretem wspina się na niego żeby moc poukładać kubeczki na wyższych półkach. nic nie przestawia ..nie tworzy nowych miejsc na przedmioty tylko odkłada tam gdzie ich miejsce .Pani krasnoludkowa ma na imię Dorotka i charakteryzuje się tym , że przemyka , ma ogromne otwarte serce i jest zacięta jak stary karabin maszynowy na tych co ją skrzywdzili albo mieli zamiar to dzięki niej tutaj jestem i mogę pisać i malować to co w sercu noszę .
44 lat spędziłam w niewoli przekładania tych wszystkich rzeczy w kółko tych samych...i jeszcze więcej i jeszcze bo kupowałam te wszystkie kurzołapki ..piękne ale zupełnie nieprzydatne i zapełniające całą moja przestrzeń ze już nie miałam czym oddychać i nic poza tym nie robiłam jak próbowałam tylko wkomponować i to wszystko ogarnąć na tej przestrzeni jaką sobie zostawiłam aby móc  funkcjonować ponieważ resztę domu podnajęłam aby w pocie czoła nie musieć pracować po to tylko żeby wieczorem  móc głowę skołataną przytulić do boskiej poduszki i móc zasnąć po to tylko by wcześnie rano zerwać się  powtarzać ten rytuał znowu i znowu a wszystko po to by mieć ten dach nad głową. Piszę bo taka była wola mojej siostry Agatki .. pamiętaj mówiła .. Napisz książkę to bardzo ważne" .Kurwa wiem to , wiem kochana ... pamiętam jak mawiała "siostra .... jedna strona dziennie systematycznie przez cały rok to ile książka będzie miała stron?" .368? odpowiadałam. Ty no ja nie wiem na pamięć ile ten rok ma dni . No bo ja wiecie nie żyję w świecie linearnym tylko w świecie fraktalnym. Są to przenikające się światy z tym że dla jednego płynie czas oczywisty jak w zegarku  a dla mnie np jeden tydzień może być przeżytym miesiącem .  Bowiem znam miejsca o którym się nawet filozofom nie śniło. I każdy kto tam się znajdzie  może doznać  na własnej skórze świata fraktalnego . Akurat w moim przypadku odbywa się to tak że ja kimś cudem nie wiem skąd i dlaczego żyję sobie  w prywatnym bąblu takiego świata gdzie czas płynie całkowicie oddzielnie od reszty świata.

   Indii nie da się opisać w kilku zdaniach a co dopiero Tantrę w Indiach ułożona przez takich ludzi  jak Mario i Gaja i ten ich cały  niesamowity zespół asystentów , którzy jak dobre duchy czuwają nad wszystkim i wyszeptują do siebie te swoje uwagi i pomysły a potem wprowadzają je szybciutko w  w życie tak że zanim człowiek się obejrzy a tu nagle znajduje się w całkowicie nowo wykreowanej rzeczywistości. Stworzonej właśnie przez te niezwykłe istoty które emanują ogromnym polem miłości i natychmiast reagują na wszystko co ich i nas  otacza z wielką uwagą i zaangażowaniem. 

    Indie mają inne światło, inny zapach , inny dźwięk inną temperaturę inną wilgotność powietrza, inną gęstość , inną wibrację tam słuchajcie naprawdę  wszystko jest inne , boże tam ludzie maja inny kolor skóry inną strukturę włosów i paznokci..! jak ja zobaczyłam jeszcze  że tam owoce wyrastają bezpośrednio z pni drzew to nagle  zaczynam zastanawiać się czy to czasami  nie został przeniesiony jeden fragment innej planety i dołączony do ziemi jako całość  w ramach eksperymentów Wielkiego  Ducha (moja fantazja:) /wizja) . Wraz z tymi wszystkimi ludźmi, rodziną i dziećmi wpakowaliśmy się do Hinduskiego autobusu pełnego obrazków , malowideł ich bóstw i bożków sztucznych ozdób i wiecznie gadającego klaksonu bo klakson w Indiach to podstawa komunikacji i będzie nam on towarzyszył podczas każdej podróży z pewną swoistą regularnością jak święte odliczanie płynących kilometrów. Czasami zastanawiam się czy większość  podróżników padła ze zmęczenia od razu czy straciła przytomność bo nie mogła wytrzymać ekstremalnej jazdy hinduskich kierowców:) którzy     rzadko kiedy ulegają  wypadkom a swoje pojazdy prowadzą z kunsztem wirtuoza. Celem naszym była góra stworzona z prastarych głazów monolitów podobno stworzonych przez wulkan (oczywiście ja mam inną wizjo-teorię ale o tym może kiedy indziej opowiem).o słodkiej nazwie Miodowa Plaża-Honey Beatch .Zycia

Podróż w kolorze pomarańczy

   Indie przywitały mnie złotym kolorem poranka . Pamiętam obniżony pułap nieba w kolorze złota i pełną egzotykę tego miejsca . Tuż za progiem  lotniska wszechogarniający gwar ulicy i ten wielki chaos i hałas miejski przez który przebijał się wyraźny dźwięk dżungli i nawoływania poranne ptaków i zwierząt, chociaż ja jej nie widziałam bo była "tylko"  ulica i jej  ruch jakby spowolniały wszystkich i wszystkiego ale dźwięki wyprzedzające ruch ostre napastujące. Moje zmysły wyostrzyły się i zmieniłam postrzeganie i ostrość widzenia i te zapachy miliony tryliony zapachów jednocześnie zaatakowały moje zmysły  i jednoczesne  pilnowanie siebie  samej żeby się nie zgubić bo już naprawdę jestem w innym wymiarze całkowicie mi   nieznanym, gdzie nawet dźwięki silników samochodów były i są tam nadal istnieją   całkowicie  inne od tych które znam a jedyną znaną rzeczą były osoby - ludzie z którymi przybyłam dzieci prowadzące mnie bo one z tym miejscem były już  obyte wielcy mali podróżnicy oraz nasza wspólna ogromna  ilość bagaży i ta pierwsza myśl ..żeby się w tym chaosie wrażeń  nie zgubić. Rzut oka na na roślinność wystarczył abym do końca pojęła ze tutaj wszystko jest egzotyczne , nawet powietrze którym oddycham .Pamiętam Gaję  która troskliwie próbowała ogarnąć wszystkich i wołała.." tutaj naprawdę trzymajmy się razem pilnujmy siebie  nawzajem ". Ta Podróż  dla mnie była tak  głęboka i wzruszająca  , że teraz kiedy to wszystko staje w mojej pamięci i staram  się to opisać zalewam się ze wzruszenia  łzami, dociera do mnie  dopiero po czasie i bardzo powolutku  , że ta podróż nie jest tylko podróżą do Indii ale jest też podróżą życia oraz bardzo głęboką podróżą wgłąb  siebie i wielką transformacją , która pomimo upływu czasu wciąż we mnie następuje  .. systematycznie oraz też nagłymi skokami .. nigdy nie wiadomo gdzie .. jak i kiedy tak naprawdę zachodzi. dopiero  po jakimś czasie  po wydarzeniach  kiedy w wyciszeniu usiądę gdzieś w lesie i przychodzą  wtedy jak kawałki puzzli na których są  ruchome obrazy które są wydarzeniami i  przypływają powolutku i składają się w jedną całość i ja po prostu WIEM .Bo od nich bije niezwykłe światło informacji.Albo podczas snu...Bo teraz dzięki Tantrze i tych wszystkich niezwykłych wysublimowanych ćwiczeniach które wymyślili naprawdę wielcy ludzie-anioły-dusze.... prawie codziennie mam sny które pamiętam z detalami i są one bardzo ważnymi wskazówkami  w procesach jakie zachodzą we mnie każdego dnia i każdej sekundzie mojego życia .Może ktoś kto tu zaglądnie na to moje czytadło chciałby usłyszeć coś więcej  na temat koloru skaczącej małpy albo czy jeździłam na słoniu .. albo czy smakowała mi hinduska kuchnia albo też co za prezenty sobie czy innym przywiozłam z tej wyprawy to oczywiście też ma swoje znaczenie .. wszystko ma ale ja w tej wędrówce odczytuję o wiele bardziej większy sens   . i pomimo tego że  w zasadzie podświadomie z takiej to oto płycizny wrażeń  mojego zamrożenia odbioru tamtego czasu a z perspektywy czasu obecnego mojego odmrożenia  i wielkiej głębi i czeluści mojego otwartego serca wydaje mi się i mogę śmiało powiedzieć że ja nie zwiedziłam tylko obszaru brzegu  Oceanu Indyjskiego .. ja otrzymałam dar nurkowania w Jego Głębinach Siebie  wraz z Delfinami i robię to do tej pory kiedy chcę i kiedy mam tylko na to ochotę to powracam tam i po prostu jestem sobie i siedzę na tej cudnej plaży .. palmy sobie szumią mój brat Wiatr bawi się włosami i czochra je .Dzieci budują zamki marzeń  a piękne istoty Elfów, Bogów i Bogiń a wraz z nimi  Słonie które nie wiedzą ze są słoniami i rożnymi innymi Niezwykłymi  istotami  igrają z falami  w promieniach zachodzącego słońca .A wszystkiemu temu przyglądają się  Wielcy Kreatorzy przysłani przez jeszcze Większych Kreatorów, którzy zostali przysłani przez jeszcze Większych Kreatorów itd..itd i pytanie na  teraz ...kim Oni tak naprawdę są? :) zagadkę tę pozostawiam zostawiam  Wam .Tajemnicy tej nie zdradzę bo czymże byłoby Nasze  życie bez własnego odkrywania jego tajemnic bo to .. taka Karma-Tantra  to po prostu sens. Zycia. 

Śmierć i Odrodzenie.

      Moja Agata  odeszła już dawno temu  ale tak naprawdę nigdy nie była tak blisko mnie jak od dnia kiedy jej dusza postanowiła powrócić do domu.
 Nie mogłam uporać się z  decyzją jej odejścia   bardzo bolała mnie utrata jej fizyczności , braku jej widoku, głosu, śmiechu dotyku i tego daru bycia istoty pełnej zachwytu i tej niesamowitej  wibracji jaką wnosiła wraz ze swoją energią .
                     
 Utrata mojego Wielkiego Anioła powaliła mnie na kolana.
         
                         

   
Największa strata z jaką kiedykolwiek dane było mi się zmierzyć.
                     
Strata nie do opisania .rozszczepienie .. ból...pustka i te bezowocne próby wypełnienia tej bolesnej pustki  różnymi sposobami....i pojęcie tego że nie istnieją takie  zasoby w świecie fizycznym ..i to olśnienie .. że tylko poprzez zrozumienie.. czym jest śmierć ... i dokąd  dusza Agaty  odeszła i czy jest aby na pewno bezpieczna .
 Fizycznie odeszła ale  jej obecność duchowa zaczęła przejawiać w każdej chwili oraz myśli mojego życia . Teraz zastanawiam się  teraz czy to bolało mnie z braku czy z nadmiaru mojej  miłości  i Jej Agaty mojej siostry w moim życiu, który zdominowała swoją obecnością w każdym milimetrze i każdej sekundzie  przez to że jej już nie było  tak bardzo, że mało kiedy myśli udało mi się skoncentrować na czymkolwiek innym i doprowadziło mnie do niemożności funkcjonowania  w codziennym świecie . Moje cierpienie i niemożność pogodzenia się z jej odejściem i tą nieodwracalną prawdą że "śmierć przychodzi niespodziewanie i jest rzeczywistością" było moją moją próbą a raczej wielokrotnymi próbami zrozumienia śmierci i stała się wędrówką oraz podróżą życia która przeprowadziła mnie  wielokrotnie przez Tantrę odnalezioną w  Masywie Śnieżnika aż do Indii i z powrotem i z powrotem i z powrotem  aż do chwili  mojej własnej śmierci. Bo muszę się Wam  przyznać , że   ja również umarłam.
    Umarłam wśród rodziny i przyjaciół w Domu Modrej Rzeki w piękny majowy  bezchmurny dzień który był dniem idealnym po to  właśnie by umrzeć. Moje ciało zostało" spalone" a kiedy się paliło takim równym i jasnym płomieniem to  mój brat grał na saksofonie a ludzie wokoło świętowali śpiewali i tańczyli bo taka była moja wola.
         Wiedziałam dużo wcześniej że umrę poprosiłam , żeby śmierć  do mnie przyszła. Sama się  do niej zgłosiłam ...... a potem podświadomość się wystraszyła i próbowałam  tę śmierć na różne sposoby  oszukać, uciec , wyśmiać, zakrzyczeć ,zahałasować... udać , że nie istnieje .Nawet chciałam ją zagadać na śmierć i prawie mi się to udało. Ale zorientowana zostałam w odpowiedniej chwili że powoduje mną strach oraz nałóg w których to ramionach próbowałam się ukryć .  Strach nigdy w moim przypadku nie był dobrym przewodnikiem . Ostatni taniec z moim nałogiem kiedy czułam jak czepia, lepi się ostatkiem sił zrozpaczony bo On dobrze wie że kiedy Ja umrę to i on również . A On bardzo tego się bał och jak bardzo chciał mnie zatrzymać.. , jeszcze chociaż na moment...ale wszystko przecież ma swój początek i wszystko przecież ma swój koniec. Nic nie trwa wiecznie, wszystko ma swój czas i swoje miejsce.
    Jest czas na narodziny, czas na dzieciństwo, czas na naukę, czas na pierwszą miłość,jest czas na bunt i czas na wyjście z domu,czas na sex , czas na pracę, rodzinę, czas na radość i czas na łzy... czas na zastanowienie się co dalej kiedy wszystko się już ma i nawet lat ponad 40 i dzieci już dorosłe..i pogoń za materią i ta świadomość  że się nie dogoni i nawet kiedy się ma wszystko co pojawiają się pytania inne ważniejsze i wtedy następuje bardzo ważna życiowa podróż , podroż duchowa która jest samotna podróżą w ciszy i kontemplacji  potem można odpocząć kiedy następuje starość co nie jest wcale złe pod warunkiem że jest się z nią pogodzonym i  pojmie się o co w niej tak naprawdę chodzi.. i kiedy już tak sobie odpoczniemy w tej starości to sami stwierdzimy , że już na nas czas.. by pójść w ramiona śmierci.Bo to taka kolej rzeczy bo śmierć jest rzeczywistością i naprawdę trzeba sobie to uzmysłowić , że dając życie mojemu dziecku daję mu również i śmierć i że śmierć  to jedynie jedna z naszych stacji ...stacji na drugą stronę . Nie każdemu z Nas dane będzie przeżyć każdy element spirali życia. Moja siostra bardzo obawiała się starości i wg jej życzenia nie zaznała jej. U mnie jest inaczej .Każdy ma inaczej .Postanowiłam więc  przeżyć jeszcze raz swoje życie umrzeć i narodzić się na nowo. I tak też się stało . Moja śmierć przychodziła długo . Doświadczyłam największej ekstazy jaką znam do tej pory ekstaza ta powodowała utratę przytomności i podróż przez pradawne oceany i neony lat świetlnych przeżyć oraz wielkiego odpoczynku w niebycie .Unoszenia się w ciszy ciemności  która nigdy nie jest ciemnością gdzie jedynym dźwiękiem który się pojawia jest bicie serca wszechświata .Unoszona przez spokojne fale praoceanu spotkałam moją siostrę i było to "zwyczajne" spotkanie takie w przelocie :) było to spotkanie "oczywiste"i pamiętam dobrze co mi powiedziała. Ale niech to zostanie moją tajemnicą. Przynajmniej na razie .Narodziłam się w spokoju  obudzona przez delikatny  dotyk życia... taki  dobrotliwy dotyk ciepłej rześkości  wody i smaku malin  .Dzień w którym się narodziłam był idealnym dniem na odrodzenie. To był dzień bez jednego obłoczka ,   świeciło słońce.... dzień który wybrał wiatr na prace polowe . Wiatr wybrał sobie ten dzień na rozsiewanie pyłków drzew , które strumieniem powietrznym przepływały przez dolinę niosąc nadzieje na urodzajne życie tych którzy wraz ze mną odrodzili się poprzez Tantrę w Modrej Rzeczce  i mieli odwagę spojrzeć śmierci w oczy.Do miłego,Zycia.
   

Kiedy tak patrzę na pustą stronę a serce mi kołacze i je czuję i mam tyle do opisania z tylu przeżyć jakie doświadczyłam w swoim życiu. Nie wiem zupełnie od czego mam zacząć od której historii. Tyle ich mam że nie jestem ich w sobie już pomieścić. Dzielenie się z Wami może przynieść mi tylko ulgę.Nie chcę ich dłużej nosić w sobie.Niektóre z moich historii są jak piękne motyle zamknięte w klatce - pora je wypuścić. nie wiem czy chcę się dzielić tutaj zgniłymi kartoflami starych nieprzyjemnych emocji i obarczać Was nimi . Bo po co . Ale zobaczymy co z tego wyjdzie. Na razie siedzę sobie w takiej pustce jakby bąblu na powierzchni którego pojawiają się migawki obrazów zbyt szybkie by je złapać . wiem że się to zmieni. poczekam więc sobie na konkretny obraz z mojego życia który pragnęłabym opisać.